Het product Inger Hansen
Popzanger en -gitarist Inger Hansen is Master of Music student aan het Rotterdams Conservatorium. Hij onderzoekt hoe hij zich als zelfstandig artiest moet presenteren om succesvol te worden. Met andere woorden: ‘Hoe verkoop ik het product Inger Hansen?’ Een nadere kennismaking.
Stel: je bent een singer-songwriter van een jaar of 25, je staat niet onder contract bij een platenmaatschappij en ambieert te kunnen leven van je muziek. Hoe pak je dat dan aan? Dat vroeg masterstudent Inger Hansen – singer-songwriter van 25, zonder platencontract en met de ambitie te leven van zijn muziek – zich af. De jonge Duitser maakte er meteen ook de onderzoeksvraag van de masteropleiding die hij volgt aan het Rotterdams Conservatorium.
‘In Nederland is er eigenlijk geen markt voor Engelstalige popmuziek van eigen bodem,’ vertelt Hansen (Cuxhaven, 1982). ‘Er zijn hier wel popopleidingen, maar 85 procent van de Nederlandse muziekmarkt wordt bediend door buitenlandse artiesten. Vaak heeft iets de x-factor, omdat het van ver komt, en niet omdat het zo goed is. Lokaal talent moet veel harder werken om zich te kunnen manifesteren. Goed zijn is niet genoeg.’
Hansen studeerde vorig schooljaar af als zanger aan de Rotterdam Pop Academy van het Rotterdams Conservatorium. Hij zingt en begeleidt zichzelf op gitaar. In de master – een tweejarige, op internationale maatstaven gebaseerde opleiding – is het de bedoeling dat studenten een onderzoeksonderwerp kiezen dat in het verlengde ligt van hun situatie als muzikant. En wat lag er dichter bij Inger Hansen dan de vraag hoe hij zichzelf moet lanceren als popmuzikant?
Het eerste antwoord luidt: internet, internet en nog eens internet. ‘Het oude model van de muziekindustrie is passé. A&R-managers scouten niet meer naar talent in kroegen, maar op websites als MySpace. Labels zoeken artiesten die een grote fanbase bezitten, die al hebben bewezen dat ze het kunnen. Ze nemen geen risico’s meer.’ Ook als je niet zoekt naar een platenmaatschappij, is internet volgens Hansen het toverwoord. ‘Daar kun je mensen bereiken die je vroeger niet bereikte, en dat zonder geld.’
Zijn aannames toetst hij Hansen in de praktijk. Niet alleen ondervraagt hij bekende experts en auteurs op dit gebied, maar ook de fans die zijn muziek online hebben beluisterd. Het enige echte proefkonijn van zijn onderzoek is hij zelf. ‘Alles wat ik doe, gebruik ik; of ik nu met vrienden praat over een show of van gedachten wissel met mensen uit het publiek. Mijn doelstelling is om financieel en artistiek onafhankelijk te zijn. En daarvoor moet ik weten: hoe verkoop ik het product Inger Hansen?’
Dat ‘muziek als product’ grote oppervlakkigheid zou inhouden, bestrijdt Hansen. ‘Als ik mezelf succesvol lanceer, hoef ik geen concessies te doen en kan ik juist artistiek vrij zijn om te maken wat ik wil. Als ik me nu richt op 50 procent muziek en 50 procent marketing, ben ik daarna in staat om dieper te gaan, om fulltime artiest te zijn. En zal ik veel tijd besparen.’
Hansen geeft geen les meer, vertelt hij. ‘De school besteedt veel aandacht aan didactiek, wat logisch is, want er is veel werkgelegenheid in het muziekonderwijs. Maar als je vijf dagen in de week les geeft, ben je als artiest niet meer onafhankelijk: je hebt geen tijd of energie over om te componeren. Toen ik les gaf, moest ik vaak optredens afzeggen. Daarom ben ik ermee gestopt. Artiest zijn is óf je hobby óf je beroep. Ik kies voor het beroep. En dan niet als sessiemuzikant of achtergrondzanger.’
Het onderwijsprogramma van de Rotterdam Pop Academy besteedt ook aandacht aan ‘zelfmarketing’. Hansen: ‘Het is inmiddels verplicht om een MySpace-pagina te maken. En er bestaat een samenwerking voor bandstyling met de Willem de Kooning Academie. Maar er is meer inzicht nodig in de muziekbusiness.’ Eind volgend jaar presenteert hij zijn aanbevelingen in wat hij noemt ‘a guide to artist empowerment’.
Binnenkort gaat Hansen, die net in eigen beheer de cd For The Love of Sound heeft uitgebracht, voor een tijd naar New York om zijn droom te verwezenlijken. ‘Een jongen die ik ken, ging op eigen houtje naar de VS, en speelde bij elkaar voor zo’n half miljoen mensen. Als hij straks een cd uitbrengt, is er een publiek voor. De afgelopen drie maanden ben ik 50.000 keer bekeken op YouTube. Ik hoef niet wereldberoemd of schatrijk te worden. Ik wil alleen bewijzen dat je als muzikant onafhankelijk kunt zijn als je het op de juiste manier aanpakt.’
