Sarah Lavinia Feenstra, een meisje, maar ook one of the guys

Onlangs studeerde op de Rotterdam Pop Academy van het Rotterdams Conservatorium de eerste vrouwelijke drummer af. Ze schreef haar scriptie over drummende vrouwen. Een portret van de jonge rockdrumster Sarah Lavinia Feenstra.

Het is één van de laatste lessen voor haar eindexamen, en Sarah Lavinia Feenstra zweet peentjes in de oefenruimte van Juan van Emmerloot. ‘Laat wat pauzes vallen in je solo, speel niet alles achter elkaar,’ adviseert hij na haar oorverdovende aanslagenwaterval. “En vergeet niet van tevoren je metronoom aan te zetten, anders ga je door de spanning veel te snel spelen. En dan zit je straks met kramp.’

Hoewel Feenstra (Voorburg, 1983) zich tijdens haar opleiding breed oriënteerde, is ze vooral goed in rock, benadrukt Emmerloot. ‘Je bent geen latin-drummer, je bent geen jazzdrummer, maar een echte rockdrummer,’ zegt hij tegen haar. ‘Accentueer je sterke kanten: je speelt duidelijk, hebt een goede sound en een ontzettend lekkere feel. Daar moet je op focussen.’

Pas op haar vijftiende drumde Sarah Lavinia voor het eerst. ‘Mijn vader had een drumstel gekregen,’ vertelt ze. ‘En daar oefende ik stiekem op. Een keer toen hij thuiskwam zat ik erachter. Hij vroeg: “Wat ben je aan het doen?” Ik antwoordde: “Ik ben je lesjes aan het doornemen.”’ Ze ging op les bij Rob Kramer van Music Station, de muziekschool van Cesar Zuiderwijk. ‘Rob was belangrijk voor me. Hij regelde mijn eerste bandje en stoomde me klaar voor het conservatorium.’

Na de vooropleiding werd ze aangenomen in Rotterdam. ‘Toen ik zag dat ik les zou krijgen van Hans Eijkenaar, kon ik het niet geloven. Hij was, als drummer van Anouk en één van de meest gevraagde sessiemuzikanten van Nederland, één van mijn grote voorbeelden. Tijdens de eerste les vroeg hij: “Speel eens een roffel.” Ik zei: “Ben je gek, dat gaat nu toch helemaal niet.” Ik was veel te zenuwachtig.’
Van Eijkenaar leerde ze techniek, onafhankelijk te zijn en haar ‘drumvocabulaire’ uit te breiden. Juan van Emmerloot was haar coach. ‘Hij leerde me te plannen, want ik was een behoorlijke chaoot. En hij heeft me geleerd goed te luisteren naar mezelf. Aan allebei heb ik heel veel te danken. En niet alleen ik. Samen hebben ze de drumafdeling een paar niveaus omhoog getild.’

De jonge drumster, die speelde in poprockbands als Ginger, Johnny Stalker en The Crowd, gaat na haar afstuderen verder als zingende drummer van haar eigen band Sarah Lavinia. ‘Een drumster die lead vocals doet, is niet te vinden in Nederland. En ik houd heel erg van het ‘bandjesgevoel’. Misschien dat ik daar, omdat ik een vrouw ben, emotionele waarde aan hecht.’

Als vrouw in een mannenwereld moet je sterk in je schoenen staan, vindt Feenstra. ‘Soms voel je je misschien alleen, maar je moet er toch voor gaan. Ik merkte dat er maar weinig vrouwen zijn die hun vak serieus genoeg nemen om door te kunnen stromen. Er zijn weinig vrouwen die je technisch naar huis spelen. Ik vroeg me af hoe dat kwam.’ En dus wijdde ze haar scriptie aan het onderwerp.
‘Als mannen hun ene hersenhelft gebruiken, schakelt de andere min of meer uit. Bij vrouwen blijven de twee hersenhelften met elkaar communiceren. Daarom kunnen vrouwen meerdere dingen tegelijk, maar zijn ze ook sneller afgeleid en vatbaarder voor emotionele prikkels. En door minder testosteron zijn ze minder prestatiegericht. Fysiek zou ook een belemmering kunnen zijn: de bekkens van vrouwen zijn breder en zwaarder dan van een man. Dat kan double bass patronen moeilijker maken.’

Maar dit alles is geen reden tot opgeven. ‘Ik ben een meisje, maar ik ben blij dat ik soms ook one of the guys ben, want anders red je het niet. Ook ik heb een innerlijke stem die me probeert klein te houden, maar ik probeer de invloed van die stem in te dammen. Het zou geweldig zijn om door te breken. Alleen al om te bewijzen aan andere jonge meiden dat het kan!’

Sinds een paar jaar geeft Feenstra les bij haar voormalige muziekschool Music Station en op het jaarlijkse zomerevenement DrumDrieDaagse. Na haar afstuderen gaat ze eerst een maand percussie leren in Cuba en daarna naar Los Angeles om bij latindrummer Chuck Silverman te studeren. ‘Misschien probeer ik wel een paar semesters op Berklee College of Music in Boston les te nemen,’ voegt ze toe. ‘Vastzitten kan altijd nog. Nu wil ik mijn horizon verbreden, en er alles uithalen wat er in zit.’